Nowa era inżynierii agentowej: AI napisało jądro systemu w 2 tygodnie

Stworzenie jądra systemu operacyjnego to monumentalne wyzwanie, które zazwyczaj pochłania lata pracy całych zespołów inżynierów. Gregory Kurtzer, współtwórca CentOS i założyciel Rocky Linux, udowodnił jednak, że zasady tej gry właśnie ulegają zmianie. Przy wsparciu AI stworzył Ginux – nowe, zgodne z Linuksem jądro systemu, które powstało w mniej niż dwa tygodnie.

Nie fork, a projekt napisany od zera

Choć nazwa Ginux nawiązuje do Linuksa, projekt nie jest kolejną dystrybucją ani modyfikacją istniejącego kodu. System został napisany zupełnie od podstaw, a większość ze 139 tysięcy linii kodu powstała w języku Rust.

AI zbudowało od nowa kluczowe mechanizmy, takie jak:

• zarządzanie pamięcią,
• harmonogramowanie procesów,
• obsługę systemów plików,
• stos sieciowy.

Tym, co łączy Ginuxa z jego starszym bratem, jest zgodność na poziomie ABI. Oznacza to, że aplikacje stworzone z myślą o Linuksie mogą zostać uruchomione na nowym jądrze bez jakichkolwiek modyfikacji kodu. Zgodność ta jest jednak na razie częściowa – z 375 wywołań systemowych architektury x86-64, Ginux w pełni obsługuje 82, kolejne 245 działa częściowo, a 48 zablokowano celowo.

Inżynieria agentowa zastąpiła tradycyjny model programowania

Kurtzer zastosował podejście, które sam nazywa „inżynierią agentową sterowaną przez człowieka”.  Człowiek wyznaczał plan działania, projektował architekturę i weryfikował kryteria zaliczenia poszczególnych etapów. Z kolei implementacją, pisaniem kodu, uruchamianiem testów i naprawianiem błędów zajmowała się sztuczna inteligencja. Projekt zrealizowano jako jedną, długotrwałą sesję w środowisku OpenAI Codex, wykorzystując zaawansowany model GPT-5.6 Sol.

Gdzie leżą ograniczenia?

Ginux osiągnął już swój pierwszy duży kamień milowy – potrafi pomyślnie uruchomić system Rocky Linux 10. Oprogramowanie działa w izolowanych domenach (z własnymi procesami, pamięcią i systemem plików), co według autora zapewnia silniejszą izolację niż tradycyjne kontenery, mimo wykorzystywania standardowych obrazów OCI.

Projekt pozostaje jednak w fazie badawczej i ma swoje wyraźne ograniczenia:

• Brak obsługi sprzętu (bare-metal): Ginux działa obecnie wyłącznie w maszynie wirtualnej QEMU. Nie radzi sobie jeszcze z fizycznymi podzespołami, kartami graficznymi czy dyskami NVMe.
• Kwestie bezpieczeństwa: Kod nie przeszedł niezależnego audytu.
• Błędy wieku dziecięcego: Choć system przechodził testy syntetyczne, próba uruchomienia rzeczywistego środowiska (Rocky Linux 10) ujawniła nowe błędy, z którymi AI musiało sobie poradzić.

Eksperyment Kurtzera dowodzi, że sztuczna inteligencja jest już zdolna do tworzenia wysoce złożonego oprogramowania systemowego. Wygenerowanie setek tysięcy linii kodu to jednak dopiero początek – prawdziwym wyzwaniem pozostaje zapewnienie stabilności, łatanie luk bezpieczeństwa i długoterminowe utrzymanie projektu.