Światowe Forum Ekonomiczne w Davos: cztery scenariusze dla AI w 2030 roku

Cztery wizje technologicznej przyszłości

Raport Światowego Forum Ekonomicznego kreśli zróżnicowane ścieżki rozwoju sztucznej inteligencji do 2030 roku, uzależniając je od tempa innowacji oraz gotowości rynku pracy.

Pierwszy ze scenariuszy, określany mianem „Superdoładowanego Postępu” (Supercharged Progress), zakłada wykładniczy rozwój możliwości sztucznej inteligencji, który drastycznie przybliża świat do osiągnięcia ogólnej sztucznej inteligencji (AGI). W tej wizji technologia przestaje być jedynie narzędziem, stając się samodzielnym aktorem ekonomicznym, co napędzane jest inwestycjami w infrastrukturę obliczeniową i dane przekraczającymi 1,3 biliona dolarów w latach 2025–2030. Kluczowym elementem tej rzeczywistości jest konwergencja architektury agentowej z postępami w dziedzinie komputerów kwantowych, co sprawia, że sieci AI stają się dla przemysłu równie fundamentalne, jak sieci energetyczne, a cyfrowe bliźniaki i autonomiczna koordynacja stają się standardem.

Zgoła odmienny obraz w kontekście społecznym, choć podobny technologicznie, prezentuje scenariusz „Epoki Zastąpienia” (The Age of Displacement), w którym technologia rozwija się wykładniczo, ale napotyka na barierę w postaci nieprzygotowanej siły roboczej. W rezultacie firmy, borykające się z niedoborami talentów, decydują się na pełną automatyzację jako środek zaradczy, oddając kluczowe procesy decyzyjne w ręce agentów AI przy minimalnym lub zerowym nadzorze ludzkim. Prowadzi to do sytuacji, w której barierą dla wdrożeń stają się nie koszty, lecz dostępność infrastruktury, a rynek zostaje zdominowany przez garstkę podmiotów kontrolujących modele fundamentalne i zbiory danych, co pozwala im na dyktowanie kosztów automatyzacji oraz sprawowanie niekontrolowanego wpływu na globalną gospodarkę.

Trzecia wizja, nazwana „Gospodarką Drugiego Pilota” (Co-pilot Economy), przewiduje stopniowy, a nie rewolucyjny postęp technologiczny, połączony z wysoką gotowością kadr. W tym wariancie „bańka AI” pęka w połowie lat 20., a wygórowane oczekiwania ustępują miejsca pragmatycznej integracji, gdzie większość branż przechodzi transformację poprzez tworzenie zespołów łączących ludzi i AI. Wdrożenia technologii są tu płytsze i bardziej zadaniowe, a zamiast strukturalnego przeprojektowania przepływów pracy, firmy koncentrują się na narzędziach wspomagających, które pozwalają skrócić czas wykonywania niektórych zadań nawet o 80%, przy czym kluczowe decyzje i pętle sterowania pozostają w rękach ludzi.

Ostatni scenariusz, „Zahamowany Postęp” (Stalled Progress), opisuje rzeczywistość, w której rozwój AI jest powolny, a przełomy w możliwościach modeli są rzadkie i kosztowne. Przewlekły niedobór talentów, rosnące koszty mocy obliczeniowej oraz ujawnione ograniczenia istniejących modeli prowadzą do sceptycyzmu wobec narzędzi AI, a rządy i firmy przyjmują konserwatywną postawę w zakresie ich wdrażania. W tej perspektywie kompleksowe sieci agentowe nie przyjmują się szeroko poza wąską grupą wiodących firm, a wykorzystanie wysoce spersonalizowanych i własnych modeli jest marginalizowane przez presję kosztową i niepewny zwrot z inwestycji, co sprawia, że postęp technologiczny jest widoczny, ale daleki od transformacyjnego.